Artykuły dla kategorii "Portrety Żonglerów Polskich"

Z ogromną przyjemnością przedstawiam kolejną niezwykłą osobowość z cyklu

 G: Szy, może na początek, spróbuj wymienić wszystkie swoje zainteresowania.
S: A chcesz te obecne, czy wszystkie chronologicznie?
G: Niech będą te, które wciągnęły Cię najbardziej.
S: Obecnie przede wszystkim taniec z ogniem i działania teatralne które da się w to wpleść, levisticki, powerizery, taniec, działalność społeczna, taniec... 
Ale swego czasu były to też gimnastyka akrobatyczna, fechtunek bronią biała, strzelanie z łuku, a teraz są jeszcze podróże i tworzenie kostiumów. A i jeszcze szczudlarstwo :D
I nie pozwól mi zastanawiać się dłużej bo znajdę cos jeszcze.
G: Nie ma problemu. Opowiedz jak to się stało, że zaplątałaś się w kuglarstwo i zajmujesz się tyloma sztukami na raz?
S: Dawno, dawno temu w roku pańskim 2004 na Grunwaldzie. To był jeden z moich pierwszych wyjazdów z bractwem rycerskim. Dziwiłam się wszystkiemu, byłam zachwycona odtwarzaniem historii i ogólnym klimatem całości. Tam po raz pierwszy zobaczyłam Tancerzy Ognia, zrobili na mnie niesamowite wrażenie i tyle. A jakieś 3 może 4 tygodnie później mój ówczesny chłopak powiedział, że zaczyna kręcić kijem, stwierdziłam, że w takim razie ja wezmę się za poi, na co on odrzekł " że ja się chyba nie bardzo nadaje".
G: Dlaczego akurat poi Cię wtedy tak zachwyciły?
S: Zachwycił mnie wtedy cały pokaz, chociaż z perspektywy czasu wiem, że to był tylko zwykły freestyle. Widziałam tylko poi i kije, te pierwsze wydały mi się bardziej elastyczne i bardziej kobiece, a że ja wszystko staram się robić na swój kobiecy indywidualny sposób- wybrałam poi.
G: Jak wyglądały Twoje początki? Uczyłaś się jakoś konkretnie korzystając z jakichś źródeł czy od razu zaczęłaś wymyślać coś sama?
S: Nie jestem chyba najbardziej kreatywnym poiarzem, najpierw trafiłam na portal kuglarstwo.pl, gdzie zaczęłam wypytywać o różne sprawy, a stamtąd odesłano mnie na stronę Salamandry, gdzie znajdowało się główne źródło czerpania wiedzy na temat ówczesnego fireshow. Wtedy każdy kto opanował 42 tricki ze strony Salamandry to był "wymiatacz" teraz to za mało nawet na podstawy. Chociaż według mnie to było lepsze niż przeskakiwanie z fali do hybryd, bo potem wychodzą straszne braki techniczne i brak umiejętności w łączeniu tricków
G: W takim razie, kiedy pojawiła się grupa Sirrion?
S: Przez pierwsze półtorej roku kręciłam bardziej dla siebie, ale też w Bractwie Rycerskim Ziemi Ogrodzienieckiej. Było tam jeszcze kilka osób które też się tym zainteresowało i nawet zrobiliśmy kilka pokazów, ale to było takie machanie bez żadnego pomysłu i oprawy. Bo przecież to bractwo a nie grupa kuglarska. Miałam jakieś nieśmiałe myśli stworzenia własnej grupy i wtedy trafił się przypadek. Jakaś dziewczyna w LO podeszła do mnie i zapytała czy może wziąć mój numer telefonu, bo jakiś jej kolega szuka ludzi zajmujących się ogniem. Spotkałam się z owym kolegą, pogadaliśmy i doszliśmy do wniosku, że fajnie byłoby zrobić coś wspólnego. I tak spotkaliśmy się kilka razy jako bezimienny twór, a potem znalazłam w Internecie przy jakiejś tam okazji nazwę Sirrion, spodobała mi się, no i została. Sirrion przeżył przeprowadzkę do Krakowa i sporo zmian osobowych, ale obecnie jestem z niego bardzo zadowolona.
G: Wiele grup, które powstają bardzo często tworzą pokazy na zasadzie „zróbmy coś”. Nie ma to ani fabuły, ani choreografia nie jest szczególnie przemyślana. Sirrion jest grupą bardzo profesjonalną, czy od początku Wasze treningi prowadziły do jakiegoś określonego celu, czy też musieliście przejść przez ten chaotyczny etap?
S: Nasze treningi wyglądały w tak: przez chwile każdy robił co mu się żywcem podobało, a potem zabieraliśmy się do pracy nad układami. Oczywiście nie zawsze tak było, czasem się wygłupialiśmy czasem, nikt nie zrobił nic konkretnego. Na początku nie było to nic rewelacyjnego, proste oklepane motywy, ale staraliśmy się znaleźć jakiś własny charakter. 
Pamiętam, że robiliśmy pokaz we współpracy z grupą break dancerów, do muzyki elektronicznej. Łączył ze sobą światło chemiczne, ogień i wstążki akrobatyczne więc był dość nietypowy. - To nic, że breakdancerzy wycofali się na dzień przed pokazem i tak wyszło dość fajnie. Teraz z tworzeniem pokazów jest na odwrót, to znaczy musimy się hamować, żeby nie napakować za dużo w jeden pokaz, bo istnieje ryzyko, że zrobimy coś bardzo niezrozumiałego.
G: Czego jeszcze musieliście się nauczyć?
S: Na początku brakowało też opanowania sprzętu od strony technicznej, nie bardzo umieliśmy się zorganizować na tak zwanym backstagu. Z czasem wypracowaliśmy ogólne zasady takie jak: „każdy pilnuje własnego sprzętu”, „wszystko przed pokazem trzeba ogrzać, żeby się lepiej paliło” czy „sprzęt który schodzi ze sceny trzeba zgasić”
G: A jednak Sirrion niezwykle potem rozwinął skrzydła
S: Chyba dla tego, że oboje z Yameso jesteśmy bardzo uparci, a teraz pracujemy w grupie w której czujemy się po prostu dobrze. W pracy Sirriona bardzo pomogły mi jeszcze dwie rzeczy, doświadczenie ze sceną Teatralną zdobywane na różnych teatrach młodzieżowych i przeglądach oraz konwencje kuglarskie.
G: Co w takim razie dały Ci owe konwencje?
S: Na konwencjach kuglarskich zawsze można poznać ludzi którzy są lepsi od ciebie, albo potrafią zrobić coś czego ty nie umiesz, więc w naturalny sposób się uczysz i zdobywasz trochę pokory. Jest sympatycznie, można się pośmiać i zdobyć niesamowity zapas motywacji do pracy. No i można się zainteresować nowymi zabawkami, co jest niestety funduszo i czasochłonne.
G: No właśnie, które z pośród swoich zabawek podchwyciłaś na konwencjach?
S: Po swojej pierwszej konwencji w Krakowie zakochałam się w chodzeniu po linie (czego nadal nie mogę się nauczyć) oraz postanowiłam zrobić własne szczudła, nauczyłam się żonglować kaskadę trzema piłkami, no i na żonglerskiej Ostródzie oczywiście zaraziłam się manią Powerizerów :D
G: O właśnie, porozmawiajmy o Powerdance, to Twój własny pomysł i można wręcz powiedzieć – Projekt, ponieważ do tej pory Powerizery to były po prostu szczudła do skakania.
S: Powerdance to była trzecia rzecz o jakiej pomyślałam po założeniu powerów na nogi.
Pierwszą było - jak na tym biegać? Drugą - jak skakać? A trzecią - czy da się na tym tańczyć? Mając pierwszy raz Powerki na nogach zaczęłam wymyślać co da się na tym zatańczyć. Do pisania bloga, zmobilizował mnie dopiero konkurs " Powerizer Mega Akcja" w którym główna nagrodą są Powerizery. Stwierdziłam, że z jednej strony mogę wygrać własne wymarzone cudeńka, na które nie stać mnie w normalnych okolicznościach, a z drugiej mogę realizować swój pomysł tańca na tym sprzęcie. Jak się bliżej zastanowić o Powerkach można pisać bez końca, w pewnym momencie jedyną barierą jest jednak brak możliwości treningu na nich.
G: konkurs jeszcze nie zakończony, więc trzymamy mocno kciuki.
A w takim razie, kiedy w Twoim repertuarze pojawiły się wachlarze?
S: Zainteresowanie wachlarzami chyba przyszło mi samo z siebie, jakoś bardzo szybko po pierwszej fascynacji poi. Pierwsze wachlarze zrobiłam sama i żeby nie skłamać były to wtedy pierwsze rozkładane wachlarze w Polsce. Nie pamiętam dokładnie, wiem tylko, że chciałam tańczyć z wachlarzami więc je zrobiłam i były. I akurat wachlarze okazały się dla mnie kopalnią bez dna dla moich własnych pomysłów.
Najbardziej boli mnie, że wachlarze traktowane są bardzo po macoszemu w pokazach fireshow, wszyscy wiedzą, że powinny być, więc wstawia się je niezależnie od poziomu tancerek i choreografii. Jednak nie ma warsztatów z wachlarzy i filmików instruktażowych.
G: Jak można się tego nauczyć?
S: Wachlarze to głównie taniec, jeśli umie się, lubi, bardzo chce się uczyć to będzie się dobrą wachlarzystką (chociaż pojawiają się też wachlarzyści :p ) wystarczy tyle! Potem w zależności od predyspozycji jest już bardzo prosto albo ma się masę pracy.
G: Może powinnaś prowadzić jakieś bardziej regularne lekcje ;)
S: Największy problem jest taki, że nie zapisuje ani nie nagrywam nowo wymyślonych rzeczy, a co za tym idzie zapominam o nich. Kiedyś chciałam stworzyć portal FireFans World, żeby to magazynować, ale zabrakło mi na to czasu. 
G: Ale jednak starczyło go na nową zabawkę – levistick.
S: Z levistickiem dla odmiany spotkałam się na filmiku z YT. Podesłał mi go kiedyś Yameso bo podejrzewał, że mi się spodoba i trafił w sedno.
G: Miłość od pierwszego wejrzenia?
S: Dokładnie, obejrzałam wszystkie 4 dostępne na necie filmiki, analizowałam jak to działa, marudziłam, że ja chce magiczny kijek, aż w końcu Manai przyniósł kiedyś pierwszy taki na trening. Jak dorwałam go w swoje ręce, tak nie oddałam już w ogóle.
Największym problemem z levistickiem jest to, że tu już trzeba samemu być kreatywnym ;)
G: Ale opanowanie go nie zajęło Ci dużo czasu?
S: Jeśli coś mi się bardzo podoba i poświęcam mu sporo czasu to dość szybko widać efekty.
A w levisticku się zakochałam! Poza tym jak już mówiłam, jest to na razie tak słabo rozwinięty sprzęt, że nie trudno opanować te kilka technik, które istnieje.
G: Jak długo już masz tę zabawkę?
S: Pewnie gdzieś w grudniu, może w listopadzie będzie już rok, ale nie trenuje tak intensywnie jakbym chciała, głównie ze względu na brak czasu. I nie wymyślam nowych tricków tak często jak powinnam. Zresztą od czasu do czasu ktoś mi podrzuca jakiś ciekawy ruch.
G: Ale sam levistick to nie wszystko, jego magia kryje się w umiejętności pokazania go.
S: Dokładnie, umiejętności na manipulacji na levisticku to 20% pozostałe 80% to ruchy drugiej ręki i całego ciała. To podobnie jak z wachlarzami :)
G: Ty jesteś w tym świetna, zdradzisz nam swój sekret?
S: Może jestem najlepsza bo nikt inny się za to jeszcze porządnie nie wziął :P
Ale tak naprawdę sekret tkwi w tym, że bardzo lubię tańczyć i podobno nawet mi to wychodzi, a jeśli się coś lubi od razu inaczej to wygląda ;)
G: Taniec przewija się przez wszystkie Twoje pasje, a więc jest to kolejna namiętność?
S: Ja tańczyłam od zawsze, w rodzinie krąży plotka, że zanim zaczęłam porządnie chodzić -zaczęłam tańczyć. Kiedyś babcia miała straszną kapę bo szedł pochód pogrzebowy z orkiestrą a ja zaczęłam tańczyć na środku ulicy, ale czego można wymagać od trzylatka :D
Chyba nie traktuje tańca jako pasję tylko jak codzienność, tańczę robiąc obiad, myjąc zęby, jeżdżąc na krześle na kółkach po pokoju - to się dzieje trochę bezwarunkowo.
G: Co najbardziej lubisz tańczyć?
S: Co tańczę? Jak mówi mój tata " mnie muzyka w tańcu nie przeszkadza". Po za XV wiecznym tańcami dawnymi i kilkoma lekcjami tańca irlandzkiego nigdy nie uczyłam się tańczyć w taki sposób, żeby mieć instruktora, więc nie wiem czy mogę o sobie mówić, że jestem tancerką. Ruszam się tak, jak mi to muzyka dyktuje.
G: Do swoich pokazów tworzysz niesamowite stroje, czy to jest coś czego się kiedyś uczyłaś?
S: Chciałam zapytać, czy da się tego uczyć ale przypomniałam sobie ze są szkoły projektowania ubioru ;P Nie, do takiej szkoły nigdy też nigdy nie chodziłam
G: Masz pomysł na coś, ile czasu zajmuje Ci wcielenie go w życie i ile pomysłów na ogół odpada?
S: Chyba żadne pomysły nie odpadają, przynajmniej teraz żadnego sobie nie przypominam, jeśli już to trafiają na półkę " do realizacji". Przeważnie jest tak, że nie mogę spać bo mam noc pełną pomysłów, leże na łóżku i pomysły we mnie trafiają. Wtedy biorę kartkę i zapisuje wszystko. A rano jak się budzę po 2 godzinach snu, robię listę zakupów i przez kilka kolejnych dni nie śpię mniej niż zazwyczaj (a zazwyczaj i tak śpię za mało), bo po nocach robię swoje kostiumy. Często zdarza się, ze kostium kosztuje więcej niż dostaje za jakieś zlecenie, ale w końcu to hobby więc nie ma co oszczędzać. Inna sprawa ze nie mam ani przygotowania krawieckiego i moje stroje nie zawsze są tak perfekcyjne i trwałe jakbym sobie mogła tego życzyć. Bardzo często szyję coś na podstawie ciuchów które mam, po prostu kopiuje ich sposób szycia.
G: To niezwykłe ile swoich planów jesteś w stanie zrealizować.
S: Ja po prostu żyję, jakbym miała jutro umrzeć. Idea jest taka, że jak masz mało planów i zrealizujesz połowę to w życiu niewiele Ci się udało, ale jak masz tych planów od groma to zrealizować 50% to sukces!
G: No tak, jednym z Twoich pomysłów, było przejęcie inicjatywy i kolejna próba założenia Polskiego Stowarzyszenia Żonglerskiego.
S: Miałam dobre lekcje z wiedzy o społeczeństwie i wiem jak duże możliwości daje samoorganizowanie się, dlatego wzięłam się za przywracanie do życia po raz 5, 6 i 11 inicjatywy PSŻ czy Polskiego Związku Żonglerskiego, który ma pomagać wszystkim kuglarzom. Przyda się to mnie, przyda się to innym, a ja dodatkowo będę mieć poczucie, że udało mi się w życiu coś zrobić. No i przede wszystkim stowarzyszenie pomoże nam w kilku istotnych sprawach jak podnoszenie umiejętności i poziomu bezpieczeństwa, organizowaniu konwencji i pozyskiwaniu funduszy na działalność kuglarską. 
G: No to za zakończenie jeszcze Szy prywatnie. Kiedy nie zajmujesz się tym, czym się zajmujesz.. Studiujesz.
S: W tej chwili jestem na II roku prawa na UJ (trochę schizofreniczny kierunek studiów dla kuglarza) i sądy, papiery, podpisy i rejestracje nie przerażają mnie w żaden sposób.
G: Prawo, wydawało by się taki poukładany kierunek, a Ty masz osobowość artystki, tryskasz pomysłami, eksperymentujesz, jak udaje Ci się to godzić?
S: Wyznaczam sobie okresy, kiedy jest ważniejsza uczelnia i nauka, a kiedy ważniejsze jest kuglarstwo. Przez taki podział czasami cierpi jedna lub druga opcja, ale to chyba jedyny możliwe rozwiązanie. No i dni kiedy normalnie śpię można policzyć na palcach.
G: Prawo to raczej pamięciowe studia, które podobno zabijają kreatywność, jak to jest u Ciebie?
S: U mnie jest wręcz na odwrót, ostatnio wykład z Prawa Cywilnego był tak nudny, że zaczęłam pisać artykuł o sztuce ulicznej do pism o tematyce teatralnej, więc prawo co najwyżej wzmaga moją kreatywność na zasadzie kontrastu. Za to dość mocno zmienia słownictwo i trochę modyfikuje sposób myślenia, nawet teraz muszę się pilnować, żeby nie przynudzać jakimś formalnymi stylizacjami
G: A jak w takim razie wyglądają Twoje notatki? ;)
S: Obecnie wszystkie mają porysowane kółka na brzegach, a niektóre reklamują Powerizery, bo wiem, że zostaną skserowane i rozprowadzone na dziesiątki studentów :D
G: Czy w związku ze swoimi działaniami masz jakieś marzenia kuglarskie?
S: Stworzyć grupę która będzie miała do pokazania same show które będą zapadać ludziom w pamięć, żeby dzieci wracając do domu opowiadały rodzicom a o tym co widziały na naszych pokazach. A Ci co się znają, mówili „niech będzie, ok”. Myślę, że Sirrionowi jeszcze trochę do tego brakuje, ale staramy się jak możemy
G: Szy, dziękuję Ci za miłą rozmowę.

Dodano: 24/05/09 | 1 komentarz | Czytaj dalej...

Rozpoczynamy nowy cykl:

Portrety Żonglerów Polskich.

Chcielibyśmy przybliżyć Wam jak wielu ciekawych i niezwykle uzdolnionych ludzi zajmujących się sztukami około cyrkowymi to Polacy.
 

Cykl rozpoczynamy od wywiadu z Pawłem Witczakiem, który udowodnił niedawno, że nie ma rzeczy niemożliwych i w ciągu nieco ponad 2 lat, zaczynając niemal od zera, zaczął liczyć się w światowej czołówce żonglerów sportowych i znany jest jako Paulo1500.

Zdradził nam on tajniki swojego treningu, a także podzielił się swoim najnowszym filmem "Neverending Progress 2"!

G: Paulo, opowiedz proszę jak zaczęła się Twoja przygoda z żonglowaniem?
P: Trzema piłkami nauczyłem się żonglować w pierwszej klasie liceum, zobaczyłem jak koleżanka żongluje i spodobało mi się to. W domu zacząłem próbować trzema piłkami do tenisa i po około dwóch godzinach wychodziło mi dość dobrze co jakiś czas sobie tak żonglowałem trzema piłkami i przez dwa lata umiałem tylko kaskadę. Czasem jeden rzut pod nogą wychodził albo zza pleców i to wszystko.
W trzeciej klasie, miesiąc przed maturami zobaczyłem jeden popularny filmik Jasona Garfielda jak rzuca pięcioma piłkami. Spodobało mi się i chciałem się nauczyć kaskady na 5 piłek.
Oglądałem od tamtego czasu coraz więcej filmików żonglerskich i dopiero wtedy dowiedziałem się jak żonglować czterema piłkami. Przez tydzień ćwiczyłem fontannę na 4 piłki i później przez miesiąc tylko kaskadę na 5 piłek.
G: Nie nudziło Ci się ćwiczenie jednego schematu cały czas? Nie próbowałeś tego jakoś urozmaicić?
P: No właśnie trochę to dziwne ale nie nudziło mi się.
I dopiero po miesiącu zacząłem próbować tricki na 3 i 4 piłki.
G: Pamiętasz te triki?
P: Odwrócona kaskada, backcrossy, później mills
mess, site swapy 441 i 531, a na 4 piłki pierwszy site swap to chyba był 534.
G: Skąd czerpałeś inspiracje?
P: oglądałem bardzo dużo filmów. Na początku większość to były filmy Anthoniego Gatto, nawet jak się kładłem spać to przed snem sobie kilka oglądałem. Później też zacząłem oglądać dużo filmów Thomasa Dietza. 
G: A kiedy tak naprawdę zainteresowałeś się site swapami?
P: Mniej więcej po dwóch miesiącach
G: Jak to się stało?
P: Zawsze interesowałem się matematyką i site swapy wydawały mi się z nią bardzo związane. Jak wychodziłem żonglować na dwór to robiłem sobie listy site swapów na kartce, brałem tę kartkę ze sobą i ćwiczyłem wszystkie po kolei.
G: Ale żeby robić takie listy trzeba cos najpierw wiedzieć o site swapach.
P: Trochę czytałem o nich na kuglerstwie.pl, pamiętam że parę rzeczy nauczyłem się ze strony kingscascade.com, później czytałem o site swapach na jugglingdb.com. Dość szybko zrozumiałem o co w tym chodzi. 
G: Właśnie, powiedz czym się w ogóle zajmujesz.
P: studiuję, jestem na trzecim roku Technologii Chemicznej na Politechnice w Poznaniu.
A poza zajęciami lubię posłuchać muzyki, czasem rozwiązuje jakieś zadania matematyczne, biegam, lubię pływać, czasem jeżdżę na rowerze.
G: Jak myślisz, co takiego daje Ci takie umiejętności w żonglowaniu?
P: Wydaje mi się że jak ktoś ma ścisły umysł to łatwiej się uczy sportowej żonglerki i site swapów. Według mnie bardzo ważny jest rytm w żonglowaniu.
Jak oglądam dużo filmików to mi ten rytm zostaje w głowie, w kółko się utrwala i uczę się nawet nie żonglując.
G: Czy w takim razie, jak żonglujesz, to słuchasz się (tego jak żonglujesz)?
P: Parę dni temu zauważyłem że to jest bardzo ważne. Rzucałem na podwórku siedmioma piłkami, są wypełnione solą, więc jak je łapie to są dość głośne. Miałem mały remont i jak była włączona szlifierka to nic poza nią nie było słychać. Szło mi wtedy dużo gorzej, prawie nie mogłem rzucać siedmioma piłkami!
G: Czy w takim razie interesujesz się muzyką jakoś bardziej niż samym słuchaniem, masz jakiś talent muzyczny? 
P: Talentu muzycznego nie mam, ale czasem sobie gram na gitarze.
Próbowałem nawet jakoś połączyć site swapy z muzyką, żeby np. zagrać site swapy albo żonglować nutami , ale nic mi nie wyszło. 
G: A jesteś wzrokowcem, słuchowcem, czy kinestetykiem? 
P: Jestem wzrokowcem. Zdecydowanie.
G: Czyli też uczenie się nowych site swapów przychodzi Ci łatwiej z filmów? Patrzysz i odtwarzasz?
P: Jeśli chodzi o nowe site swapy, to teraz wystarczy że widzę cyferki na kratce papieru i sobie już wyobrażam w głowie jak to wygląda.
G: Ile czasu dziennie poświęcasz na trening?
P: kiedyś żonglowałem dużo więcej. Teraz około czterech razy w tygodniu po 2-3 godziny.
W sumie jak mam czas to żongluje. Żonglowanie w chwilach przerwy między jakimiś codziennymi czynnościami jest bardzo krótkie, ok minuta albo dwie. Dzisiaj np. to żonglowałem około 10 minut.
G: Czy masz jakiś określony system treningu z podziałem na piłki, obręcze, maczugi?
P: Piłkami trenuję zdecydowanie najwięcej. Jak bym miał podsumować ostatnie kilka miesięcy to na piłki poświęciłem około 75% czasu treningowego na maczugi 20% a na obręcze 5%.
Ćwiczę na dworze, więc wiatr zazwyczaj przeszkadza, zwłaszcza przy obręczach. Zazwyczaj ćwiczę osobno piłki i osobno maczugi z obręczami. Jeśli np. trenowałbym 6 dni w tygodniu to bym rzucał 4 dni piłkami 1 dzień maczugami i 1 dzień maczugami razem z obręczami. Ale jeśli będę chodził zimą trenować na salkę to będę trenował mniej więcej tyle samo czasu piłkami, maczugami i obręczami na jednym treningu Czasem jak będą cieplejsze dni to będę wychodził na dwór z piłkami.
G: Niektórzy sportowcy specjalnie się odżywiają, żeby pomóc sobie w wynikach, jak to wygląda u Ciebie?
P: żonglerka nie wpływa na to co jem, ale przed treningiem lepiej się najeść :)
G: O, a jakie są jeszcze Twoje inne warunki dobrego treningu?
P: Najlepiej mi się rzuca jak jest około 15 stopni, niebo zachmurzone, żeby nie raziło po oczach, trochę wilgotno, bardzo lekki wiaterek - to pogoda, ale jeszcze są inne warunki. Jak jest około 5 stopni to czasem daje rade trenować, ale jak zimniej to już ciężko, bo za zimno w ręce.
Dobrze mi się rzuca jak dzień wcześniej nie żonglowałem, bo mięśnie są wypoczęte. I lepiej mi się rzuca po południu, czasem też po drzemce. Bywa też że dobrze mi się rzuca późniejszą porą na konwencjach. Kiedy też przygotowuję się żeby zrobić jakiś trudny trick albo pobić jakiś trudniejszy rekord, to najlepiej jak zrobię sobie dwa treningi po około 30-60 minut rano lub trochę później i na trzecim treningu po południu próbuje zrobić ten trick albo pobić wybrany rekord. Na tych dwóch pierwszych treningach się do tego specjalnie przygotowuje.
G: Co najbardziej Ci się podoba w żonglerce?
P: progres:) Człowiek ćwiczy i zawsze tak jest, że co jakiś czas idzie lepiej. I w sumie nieograniczoność, można robić coraz trudniejsze rzeczy.
G: Porównujesz się do innych czy tylko mierzysz sam ze sobą?
P: Trochę się porównuję do innych. Porównuję tricki jakie robię i jakie robią inni.
Bardzo dużo wyników zapisuje na jugglingdb.com w dziale rekordy, tam się mogę porównywać z innymi. Rekordy są dla mnie bardzo ważne i wydaje mi się że jak się rzuca tricki bardzo długo to, to jest bardzo dobry trening. Na przykład biorę jakiś site swap i rzucam go najdłużej jak mogę.
G: Co uważasz za swoje największe osiągnięcie?
P: Największe osiągnięcie? Chyba drugie miejsce na EJC na 5 piłek. Jest wiele tricków które były dla mnie osiągnięciem ale nie jestem w stanie powiedzieć który był największym osiągnięciem.
G: Na EJC brałeś udział też w innych konkurencjach, czemu akurat 5 piłek tak Cię dowartościowało?
P: Na 5 piłek byłem drugi, startowałem jeszcze na 7 piłek ale byłem trzeci. Na 5 piłek startowało bardzo dużo osób i było wielu znanych dobrych żonglerów którzy odpadli szybciej ode mnie. 
G: Każdy ma jakiś swoich bohaterów, idoli, kogo Ty podziwiasz i za co?
P: Thomasa Dietza i Anthoniego Gatto. Wydaje mi się że jeśli chodzi o większą ilość przedmiotów to są najlepsi, mają dużo filmów które często oglądam.
G: Jak oceniasz swoje umiejętności?
P: Są dobre ale mam nadzieje że w przyszłości będą dużo lepsze. Jestem świadomy, że dość szybko się tego nauczyłem i jestem z tego zadowolony.
G: Jesteś typowym żonglerem - sportowcem. Czy z innych kategorii żonglerki, np. bardziej artystycznej coś Ci się podoba?
P: Chętnie oglądam żonglerkę artystyczną, ale sportowa bardziej mnie przyciąga.
G: Powiedz mi, masz jakieś swoje marzenie żonglerskie?
P: Jedno z nich to pobić rekord świata, albo dwa, bo wiem że jestem w stanie pobić dwa: na 7 piłek i na 8 piłek. Na 7 piłek rekord świata do 10 minut, ja mam na razie 2 minuty 15 sekund
ale jeśli progres będzie się utrzymywał to do 10 minut powinienem dojść za około 2-3 lata. A na 8 piłek rekord to około 350 złapań, ja mam 62 złapania.
G: Nie boisz się, że ktoś przez ten czas może poprawić ten rekord?
P: No właśnie tego się boje najbardziej. Dietz jest w stanie pobić rekord na 7 piłek, a Gatto jest tak dobry, że w każdej chwili może go przebić. A z 8 piłkami jest tak, że tylko Gatto może poprawić swój rekord jak na razie, ale to może być dla niego trudne.
Chciałbym też pojechać na WJF i wygrać kategorię "piłki", ale musiałbym ćwiczyć bardzo dużo piruetów. Ale jeśli bym tam jechał to najszybciej za 2-3 lata. Jakbym już tam jechał, to żeby chociaż być w pierwszej trójce a nie tylko wystartować.
Chciałbym zostać najlepszym site swaperem na świecie:) Ale mimo wszystko żonglerka to tylko jest moje hobby jak na razie.
G: Jak na razie? Wiążesz z tym potem jakieś plany?
P: Cały czas to tylko hobby. Studiuję chemię i później coś z chemią chciałem robić, a co dokładnie to jeszcze nie wiem.
G: Opowiedz coś o swoim najnowszym filmie „Neverending Progress 2”.
P: Są ciekawsze ujęcia niż do tej pory, był kręcony u mnie w Międzyrzeczu i w Poznaniu przez 5 dni. Na filmiki staram się wymyślać takie site swapy których jeszcze nikt chyba nie rzucał. Z tych lepszych których jeszcze nie widziałem żeby ktoś zrobił to np. fb9753166 d555d4444555 g9753197531 d864864 i d666d555666. Jest tam też mój pierwszy 5b 5up two stage 720.
G: Czy masz jeszcze na koniec jakieś złote zasady dla tych żonglerów, którzy nie mają aż takiego progresu?
P: Ćwicz systematycznie, uwierz że się nauczysz i nigdy się nie poddawaj!
G: W takim razie zapraszam do oglądania filmu, a Tobie życzę spełniania tych marzeń i dziękuję za miłą rozmowę.
P: Ja również dziękuję.

 

Dodano: 28/09/08 | 0 komentarzy | Czytaj dalej...